تقدیم به نسیم خسروی

که خبر دستگیری اش بهانه ی غزل شد .

                               ***

صداشان می کنیم . اما صدا را دیر می گیرند .

و روی خنده هامان تیغه ی شمشیر می گیرند .

میان چهره هاشان ، چشم های سرخ کرمانی

که از آغا محمد خان خود   تاثیر می گیرند .

دل دریا پر است از ماهیان بی سرانجامی

که از رویای خیس خویش ، ماهیگیر می گیرند .

کبوتر کوچ خواهد کرد از گلدسته ی شهری

که روباهان برای باغ وحش اش  شیر می گیرند .

                                                                     (عرفان رعایی)

شاعر و سینماگر خوب کرمانی ، نسیم خسروی دستگیر شد .

او که اتهامش فعالیت درکمپین یک میلیون امضاء است

روز پنجشنبه ۲۵/۱۱/۸۶ به همراه دوست و همکارش

راحله عسکری دستگیر و به زندان اوین منتقل شده اند .

برای اطلاعات بیشتر به آدرس های زیر مراجعه کنید :

http://www.change4equality.com

 http://campaigndarband.blogfa.com

http://www.jka.blogfa.com

http://www.bekhon.blogfa.com

http://www.mankhabdideham.blogfa.com

امضاء بیانیه کمپین:

http://www.change4equality.com/spip.php?article11

اینهم آدرس وبلاگ نسیم خسروی :

http://www.hasht.blogfa.com

فرود آمد .

تقدير وار

            بر پست صندلي

و دود از قاب چهره اش

                                 - تمام رخ -

سيگار را غير ممكن كرد .

غريد :

        " نبودم . چنانكه نيستيد . "

و فرو رفت

              در آشوبي

                             كه به بدرقه برخاست .

                                                                       " عرفان رعايي"

کلاه حصیری به سر

تفنگ

      گلوله

              گراز .

گراز ... گراز ...

شادمانه خاک امسال را به توبره می کشند .

مترسک

        به کلاه خویش

                          شلیک کرده است .

                                                            " عرفان رعایی"

بمان ،

نه به خاطر چشم هایت .

خورده ام که راست بگویم .

زنده که باشی

           پورسانت می گیرم .

                                            " َعرفان رعایی "

آنکه اگر می آمد

                      شاید می توانست

آنقدر نیامد که دیگر ...

کارتل های نفتی ، نوزادان خدا ناخواسته به دنیا می آورند

و جنگ ، فرشته ی کوچک دیگری ست برای مرگ .

کسی هم که بیاید ، لابد

سیصد و سیزده نفرش را سمت چپ و راست خود می گذارد و

بزرگترین سهام دار کوئست می شود .

و من که همیشه آخرین نفرم

و تعادل شان را به هم می زنم

حال شان را به هم می زنم .

گویا عجیب نیست که این روز ها

کودکان بازار

به پدر پنتاگونه خسته نباشید می گویند و 

کلاه و پالتو اش را

- که بوی تند گلبول های چه گوارا میدهد -

نوک بینی شان آویزان می کنند .

سال هاست که نان ، انسان می خورد .

                                                                  " عرفان رعایی "

در رستوران " آستوریا" ی برلین

                                            دختر پیشخدمتی بود .

                                                   دختری مانند قطره ی نقره .

از بالای سینی های انباشته ی سنگین به روی من لبخند می زد .

به دختران سرزمین از دست رفته ام شباهت داشت .

اما نمی دانم چرا

                        گهگاه زیر چشمانش کبود می شد .

قسمت نشد

            و هرگز نتوانستم سر میز هایی که او خدمت می کرد بنشینم .

حتی یکبار هم سر میز هایی که من خدمت می کردم ننشست .

مرد میانسالی بود

و به گمانم مریض هم بود ،

                                      پرهیز غذایی داشت .

می دانست که چطور غمگنانه چشم به صورتم بدوزد

                                                                          اما آلمانی نمی دانست .

سه ماه ، روزی سه بار آمد و رفت .

بعد ناپدید شد .

شاید به مملکتش بازگشته است

                                             و شاید پیش از آنکه بازگردد مرده است .

برهنه در آغوش من اید ،

                                    شهر ، غروب و تو

روشنایی تان به چهره ام می زند

                                                و عطر گیسوان تان .

این قلب طپنده از کیست

که صدایش بر روی نفس هایمان " تاپ تاپ" می کند ؟

از توست ، از شهر ، یا از غروب

                                           و یا از من است ؟

غروب در کجا پایان می گیرد و شهر از کجا آغاز می شود ؟

شهر در کجا پایان می گیرد و تو از کجا آغاز می شوی ؟

من در کجا پایان می گیرم و کجا آغاز می شوم ؟

                                                                          " ناظم حکمت "

                                                                          " ترجمه : رضا سید حسینی "

" به احترام لوپ دووگا "

در ساحل رود ، شب خیس می کند خود را

و در سینه ی لولیتا شاخه ها از عشق می میرند .

شاخه ها از عشق می میرند .

شب برهنه

بر پل بهار آواز می خواند .

لولیتا ، به شورابه و مریم تن می شوید .

شاخه ها از عشق می میرند .

شب نقره و رازیانه بر فراز بام ها می درخشد ،

طلای جوباره ها و آینه ها

و رازیانه ی ران های سپید تو !

شاخه ها از عشق می میرند .

                                                                    " فدریکو گارسیا لورکا "

                                                                   " ترجمه : یغما گلرویی"

لوپ دووگا : شاعر و نمايشنامه نويس اسپانيايي .

سرناد : موسيقي عاشقانه ي اسپانيا كه عاشق آن را در هواي آزاد براي معشوق اجرا مي كند .

از آن سال های دور که برای اولین بار زمان را به دست چپم آویزان کردم تا به امروز دریافته ام که این دایره آغاز ندارد . خسته ام ، دل گرفته ام و احساس می کنم در روزگاری که حداقل دوازده جنگ طی پنجاه سال اخیر انسان را به چالش کشیده است ، در دنیایی که سودمند ترین تجارت های آن به ترتیب قاچاق اسلحه ، قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان است ، وقتی همین بغل گوش ات ، توی همین شهر ، در لحظه ی تحویل سال ، کودک گاری به دست ، بی اعتنا به تو و سال تحویلت نان خشک اش را از درب خانه ها جمع می کند و شفقت ات را تحویل نمی گیرد ، باید خیلی بی خیال باشی که به دست بوسی خاله جان بروی و تخمه بشکنی و در حالی که یواشکی دختر رسیده اش را دید می زنی بگویی : آغاز سال نو مبارک .

دایره که آغاز ندارد . گرفته ام ، اما گناه از نگاه من نیست . لیوان انسان هیچگاه نیمه ی پری نداشته است . مگر اینکه بخواهی چشمت را ببندی و برای خوشبختی ات بهانه ی ساده ای بتراشی .

به جای این همه همهمه ، کاری باید  کرد . کاری که به زندگی بیارزد . اگر تنها یک رسالت برای انسان قائل شوم این است که باید به جای لذتی که از زیبایی های دنیا می برد ، زیبایی بیافریند . باید کاری کرد ...

عید امسال هم هیچ تبریکی برایم خالی از شرم نبود . حتی همین چند کلمه ای که به بهانه ی سال نو برای عزیزترین انسانی که می شناختم  نوشتم :

به دور از هرچه حرف و حدیث

به تمامی دوستت دارم .

فراموشی ، فرزند نا خلف حافظه

و پدر تمام بدعت های جهان است .

و انجیل اش ، تنها یک شبه جمله : " از اول ..."

دوباره آغاز می کنیم تا

عمر نو مبارک باشد و

سال نو . اما

شما که مسیحی ترین مریم جهانی ،

باید بدانی

میخ هایم را کجا بکوبی تا همیشه آماده ی پرواز باشم .

صلیب را بر شانه های جلجتا می گذاریم و باز می گردیم .

مجدلیه جای خوبی برای عشق بازی بود.

                                                          " عرفان رعایی"

می گویند : " نخور برا  کبد و کلیه ضرر داره . "

حضورم برای زجر هفت پشت دنیا کافی ست اما

مگر رهایم می کند .

چه حالی می کند با من .

با گریه ام           غرورم           اعتراضم .

می گویند : " میانه روی . "

هه!         مزاح می کنند .

هرگز  و  همیشه .

اعتدال ، تساوی افراط ها و تفریط هایم است .

می گویند : " خب بخور به درک . "

این شعر که تمام شود

می نشینم       و تا فصل انگور ، کتاب می خوانم .

                                                       " عرفان رعایی"

هیچ یک سخنی نگفتند ،

نه میزبان و نه میهمان و

نه گل های داوودی .

                                              " ری اوتا "

گلبرگ به خاک افتاده

برجست و به شاخه ی گل نشست .

ها ، این پروانه بود !

                                      " یاسو "

با خود می گویم : " ای شگفت ! "

و بهاران را در هرآن چیز که تنهاست

رو در خزان می بینم .

                                          " کی تو "

نمی خواهمش .

اگر چه سرشار از قاطعیت تقدیر باشد و حضورش ادامه ی خودم .

تعارف نداریم !

دهلی از دور .

مبهم       با کمترین لذت      چون :

                                            خش خش پاییز از بلندگوی پارک .

نمی خواهمش .

                                                " عرفان رعایی"

تمام شب را

 بیهوده بیدار نشستیم .

ماه

در زیرزمین همسایه

                        خوابیده بود .

                                                    " علی عبدالله پور (کرج) "

و مرد افتاده بود .

یکی آواز داد : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

دو تن آواز دادند : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

ده ها تن و صدها تن خروش برآوردند : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

هزاران تن خروش برآوردند : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

تمامی آن سرزمینیان گرد آمده ، اشک ریزان خروش برآوردند : دلاور برخیز !

و مرد به پای خاست .

نخستین کس را بوسه ای داد

و گام در راه گذاشت .

                                                       " گابریل گارسیا مارکز"

امشب كه دارم مي شوم آوار تا فردا

دست از رباعي ، از غزل ، بردار تا فردا .

اين وحشي پر هاي و هوي تيره دل ، شب نيست

دارد كلاغي مي شود تكرار تا فردا .

مريم! براي خواب ديدن وقت بسيار است .

با چشم هايت كار دارم ، كار تا فردا .

يك كوه درد عاشقي ، يك مرد ، يك تيشه

تاريخ دارد مي شود تكرار تا فردا .

                                                      " عرفان رعايي "

از عمق مرگ برايتان مي نويسم .

پيشاني ام روي كاغذ سفيد مي افتد

و آن را به رنج مي آلايد .

خلاء

وتنها زبانه ي ناقوس ام .

زماني مي آيد كه در آن حتي چهره ي شما

از يخ بندان چشم هايم خواهد گذشت

بي آنكه آبش كند .

                                                 " آلن بورن "

ساده است نوازش سگي ولگرد

و شاهد آن بودن كه

چه گونه زير غلتكي مي رود

و گفتن كه " سگ من نبود " .

ساده است ستايش گلي

چيدنش

و از ياد بردن كه گلدان را آب بايد داد .

ساده است بهره جويي از انساني

دوست داشتنش بي احساس عشقي

او را به خود وا نهادن و گفتن

كه ديگر نمي شناسمش .

ساده است لغزش هاي خود را شناختن

با ديگران زيستن به حساب ايشان

و گفتن كه من اين چنينم .

باري

زيستن سخت ساده است

و پيچيده نيز هم .

                                      " مارگوت بيكل "

بزرگ نباشد .

کوچک هم نباشد .

در هم داشته باشد .

زیاد هم عمیق نباشد .

شکسته هم نباشد .

برای کارلیتوی مهربان

                           با شرم و حیام می خواهم .

برای گهواره نیست .

نه جایی برای استراحت

                               نه جایی برای بازی

                                                          و نه جایی برای خواب

برای این است که

آرزوهایم را در آن بگذارم

درش را بپوشانم و

آن را به خاک سپارم .

                                              "کارلوس خوزه گوادموس"

گر چه شاعرند و با غزل ، وجودشان یکی ست

با زمین و خاک پست ، تار و پودشان یکی ست .

یک قصیده بیشتر امان شان نداده اند .

شیون و ترانه ، نوحه و سرودشان یکی ست .

مردمی که از قفس به شب نگاه کرده اند

سقف راه راه و گنبد کبودشان یکی ست .

هیچکس از آبروی عشق دم نمی زند .

شاعران خسته ، بودن و نبودشان یکی ست .

                                                                   " عرفان رعایی"

هر دو بر اين باورند

كه حسي ناگهاني آنها را به هم پيوند داده .

چنين اطميناني البته زيباست ،

اما ترديد زيباتر است .

چون قبلا" همديگر را نمي شناختند ،

گمان مي بردند هرگز چيزي ميان آنها نبوده .

اما نظر خيابان ها ، پله ها و راهروهايي

كه آن دو مي توانسته اند از سال ها پيش

از كنار هم گذشته باشند ، در اين باره چيست ؟

دوست داشتم از آنها بپرسم

آيا به ياد نمي آورند

شايد درون دري چرخان ، زماني روبروي هم ؟

يك "ببخشيد " در ازدحام مردم؟

يك صداي "اشتباه گرفته ايد " در گوشي تلفن؟

ولي پاسخشان را مي دانم .

نه ، چيزي به ياد نمي آورند .

بسيار شگفت زده مي شدند

اگر مي دانستند ، كه ديگر مدت هاست

بازيچه اي در دست اتفاق بوده اند .

هنوز كاملا" آماده نشده

كه براي آنها تبديل به سرنوشتي شود ،

آنها را به هم نزديك مي كرد ، دور مي كرد ،

جلو راهشان را مي گرفت

و خنده ي شيطانيش را فرو مي خورد و

كنار مي جهيد .

علائم و نشانه هايي بوده

هر چند ناخوانا .

شايد سه سال پيش

يا سه شنبه ي گذشته

برگ درختي از شانه ي يكيشان

به شانه ي ديگري پرواز كرده؟

چيزي بوده كه يكي آن را گم كرده

ديگري آن را يافته و برداشته .

از كجا معلوم توپي در بوته هاي كودكي نبوده باشد ؟

دستگيره ها و زنگ در هايي بوده

كه يكيشان لمس كرده و در فاصله اي كوتاه آن ديگري .

چمدان هايي كنار هم در انبار .

شايد يك شب هر دو يك خواب را ديده باشند ،

كه بلافاصله بعد از بيدار شدن محو شده .

بالاخره هر آغازي

فقط ادامه اي ست

و كتاب حوادث

هميشه از نيمه ي آن باز مي شود .

                                              " ويسواوا  شيمبورسكا "  شاعر لهستانی

همراه با نسیم سحر آفریده بود .

دست و دهان و سینه و سر آفریده بود .

اندامی از شهامت و شهوت درست کرد

تا مطمئن شود که پسر آفریده بود .

لبخند زد .

برای خودش آفرین نوشت .

مغرور شد از اینکه بشر آفریده بود .

                        ...

گفتند سال ها پس از این ماجرا مرا

یک اتفاق زود گذر آفریده بود .

از ریشه های نازک خود قد کشیده ایم

ما را زمین ، بدون پدر آفریده بود .

                        ...

پلکی به هم زدیم و خدا را درست کرد .

انسان برای خویش خطر آفریده بود .

                                                      " عرفان رعایی"

گه گاه ، اشیاء

در گستره ی شب

صید جاذبه ی آزمند می شوند .

سقوط محدود است .

کف اتاق مقاوم .

اما از چاه کودکی ات

سطحی پر از ترس بالا می کشی .

                                               " آلن لانس"

به این پرنده ی پر بسته آب و دان می داد

زنی که بال و پرش بوی آسمان می داد .

و روی گونه ی او جای اشک چشمانش

مسیر شاعریم را به من نشان می داد .

چه خوب می شد اگر باز شعر می خواندم

و او دوباره صمیمانه ، سر تکان می داد .

من و شقایق و مجنون چقدر حیرانیم

همیشه خنده ی او عشق ، یادمان می داد .

                            ...

و آخرین خبر از چشم های او این است :

"زنی اسیر قفس بود و داشت جان می داد ."

                                                                 " عرفان رعایی"

براي كشتن انسان روش هاي دست و پا گير زيادي است :

مي توانيد يك تخته الوار روي شانه اش بگذاريد و

ودارش كنيد از يك تپه بالا برود و آنگاه همان جا به همان الوار

                                                            ميخكوبش كنيد .

براي انجام درست اين كاربه يك جمع آدم صندل به پا نياز داريد ،

                                                    به خروسي كه بخواند ،

به ردايي كه چند پاره اش كنيد ، به يك تكه اسفنج ، مقداري سركه ،

و به مردي كه ميخ ها را درست سر جاي خود بكوبد .

يا آنكه مقداري فولاد برداريد

آن را به شيوه ي سنتي شكل بدهيد و پرداخت كنيد

و تلاش كنيد آن را در قفس فلزي اي كه مرد به تن دارد فرو كنيد .

اما براي اين كار به چند اسب سفيد نياز داريد

به چند درخت انگليسي ، به جمعي تير و كمان به دست ،

و دست كم به دو پرچم ،  يك شاهزاده

و كاخي كه در آن ضيافت بر پا كنيد .

خواسته باشيد بزرگواري كنيد ، مي توانيد ،

چنانچه باد اجازه دهد ، به سوي او گاز بوزانيد .

اما براي اين كار به يكي دو كيلومتر گل  وشل احتياج داريد

كه از ميان آن سنگر بريده باشند ،

و از آن گذشته به تعدادي چكمه ي سياه ، چند گودال انفجار بمب ،

مقدار ديگري گل و شل ،  به هجوم طاعوني موش هاي بزرگ ،

                                                        به ده دوازده ترانه ،

و به چند كلاه دوره دار گرد از جنس فولاد .

در عصر هواپيما مي توانيد چند كيلومتر

 از بالاي سر قرباني خود پرواز كنيد و با زدن تنها يك دكمه ي كوچك

كار او را بسازيد . در اين صورت تنها به يك اقيانوس

احتياج داريد كه بين شما و قرباني حايل باشد ،

به دو نظام حكومتي ، به يك ملت دانشمند

به چند كارخانه ، به يك بيمار رواني

و به سرزميني كه تا چند سال كسي به آن نياز نداشته باشد .

همان طور كه گفتم براي كشتن انسان

اين روش ها همه دست و پا گيرند . روش مستقيم ، ساده تر

و پاكيزه تر آن است كه اورا جاي در قرن بيستم

به زندگي واداريد و همان جا او را به حال خود رها كنيد .

                                                                                      "ادوين براك"

من از نیامدن به زمین کم نمی شدم .

شیطان نشد اسیر تو ، من هم نمی شدم .

از ماجرای جالب حوا و سیب و عشق

تا مطمئن نمی شدم ، آدم نمی شدم .

اعتنایی به حرف مردم کرد .

و دلش را فدای گندم کرد .

صبح امروز روزنامه نوشت :

کودکی راه خانه را گم کرد .

روزي كه دل از ديار ما مي بردي

زيباي مرا بگو كجا مي بردي ؟

اي مرگ ! كنار عشق جايم خاليست

اي كاش مي آمدي مرا مي بردي .

                                                                      "عرفان رعايي"

دستی آشنا چهره ی در هم فشرده ام را نوازش می دهد : 

- از چه رنج می کشی ؟

- کوهی عظیم فرو ریخت !

- و تو ؟

- من فرازش ایستاده بودم !

                                                " هوشنگ ایرانی"

وقتی بمیرم هنوز

 صدای رقص پیراهنت را در باد خواهم شنید .

کسی که این را خواند پرسید : چگونه ؟

چه می شنوی؟

چه رقصی ؟ چه پیراهنی ؟ چه نسیمی؟

گفتم : خموش

بیا در کنارم بنشین

شرابم بنوش

و بنویس

وقتی بمیرم

هنوز صدای رقص پیراهنت را در باد خواهم شنید .

                                                                               " خوان خلمن"

 زیاد نمی شناختمش . در گستره ی شعر کرمان تازه به این قلعه ی یاد بود بر خورده بودم و ارتباطمان تنها از طریق شعرهایش بود . در آخرین سه شنبه ی شعر وقتی وارد سالن شدم داشت شعر می خواند . خوشحال شدم . بعد از مدت ها به جلسه آمده بود . شعر خوانی که تمام شد گفت : برای جلسه ی بعد هر کس تعریفی از شعر ارائه کند . و حالا ...

برای اولین بار در زندگی حسرت فرصتی از دست رفته را می خورم . فرصت همنشینی با استاد .

برای جلسه بعد ، شعر باید تعریفی از مهدی قهاری ارائه کند .

در خودم پی شعرم  یا پشیزی از شاعر

با خودم می اندیشم  مانده چیزی از شاعر؟

پیش چشممان رفتند . فصل  فصل خوبی نیست .

پیش روی مان انگار  برگ ریزی از شاعر

شعرشان دم کوزه

خانه هایشان موزه

بازدید هر روزه

           تخت و میزی از شاعر

گفته ها زیاد اما  واقعیتش این است

هیچکس نمی داند هیچ چیزی از شاعر

                                                         " عرفان رعایی"

پرندگانی از دل نور می آیند

و پرندگانی از شب نزدیک .

آنان دانشان را از دست ما میطلبند و

اینان آبشان را از چشم ما .

آنان وقتی گرسنه   می خوانند .

اینان وقتی تشنه    می میرند .

                                                 "منصور اوجی"